مىدهد كه بايد چگونه باشند و به چه نحو عمل نمايند ، بلكه مىتوان گفت : در بخش اوّل : « قَرِّبْنِى فِيهِ إِلى مَرْضاتِكَ » تمام تكاليف خواننده را براى عمل از واجب و مستحبّ و اخلاقى به وى گوشزد مىنمايد ؛ زيرا مرضات و خشنودى الهى ، محدود به حدود خاصّى نمىباشد . و در بخش دوّم : « وَ جَنِّبْنِى فِيهِ مِنْ سَخَطِكَ وَ نَقِماتِكَ » خواننده را نسبت به اين كه در تمام عمر از بدىهاى عصيانى و مكروهى و اخلاقى و اجتماعى و انفرادى پرهيز كند ، توجه مىدهد ؛ زيرا سخط و نقمت در اين دعا ، در مقابل مرضات ، استعمال شده است . و در بخش سوّم : « وَ وَفِّقْنِى فِيهِ لِقِرآئَةِ آياتِكَ » خواننده را توجّه مىدهد كه با خواندن آيات الهى ، بهره‌بردارى از مضامين آن را گوشزد خود نمايد و گرنه تنها خواندن ، جز ثواب و اجر ظاهرى ندارد . شاهد بر اين بيان ، گفتارى است كه در دعاى ختم قرآن بدان اشاره شده « 1 » و مىآيد . دعاى روز سوّم ماه رمضان ( 608 ) « أَللَّهُمَّ ارْزُقْنِى فِيهِ الذِّهْنَ وَ التَّنْبِيهِ ، وَ أَبْعِدْنِى [ باعِدْنِى ] فِيهِ عَنِ [ مِنْ ] السَّفاهَةِ وَ التَّمْويهِ « 2 » واجْعَلْ لِى نَصيباً مِنْ كُلِّ خَيْرٍ تُنْزِلُ [ أَنْزِلْ ] فِيهِ ، بِجُودِكَ يا أَجْوَدَ الْأَجْوَدينَ [ يا أَحْكَمَ الْحاكِمِينَ ] بِرَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَ

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 267 . ( 2 ) . تمويه ، همان امور لاطائل و حق و باطل به يكديگر ممزوج بودن را گويند .